De Betonnen Charme van het Platteland – Thom Van Dam [DU]

Submitted Tuesday, May 13, 2014

Er lijkt een constante factor te zijn in de verschillende buitenlandverblijven die ik de laatste jaren aaneenregen heb. Waar ik ga, wat ik ook doe, hoe erg ik me ook verzet, uiteindelijk kom ik altijd ergens op een berg buiten de stad terecht. Zo ook in Japan. Ik woon al ruim een half jaar in een van de buitenstadjes van de prefectuur van Osaka en hoewel ik met een uur in de binnenstad kan zijn, ligt er een imposante bergrug op slechts 15 minuten lopen van mijn appartement af. Hoewel ik niet per se in een heel erg rurale provincie woon, zou je het kleine stadje waar ik in woon prima kunnen definiëren als een prototype Japans plattelandsstadje. In Japan leeft het begrip platteland, in het Japans inaka genoemd, heel sterk en aan dit nationale bewustzijn jegens het platteland kleven ook allerlei stereotypes en oordelen. Het platteland wordt vaak dasai genoemd, iets wat als je ’stom’ of ’een gebrek aan stijl’ zou kunnen vertalen. Daarnaast is het een grote betonnen boel, waarin betonbodemige rivierbedden en willekeurige halve Berlijnse Muren eerder regel dan uitzondering lijken te zijn. Men woont er gewoon, in mooie huizen en met ruime parken, maar het is geen plek waar als je jong persoon zou willen zijn.

Toegegeven, deze stereotypes zijn voor een groot deel ook van toepassing op de plek waar ik woon. Toch kan ik het gevoel niet onderdrukken dat ik ergens een beetje gezwicht ben voor de betonnen charme die dit slaapstadje elke dag onvermoeid uitademt. Dit stadje is natuurlijk ook weer niet helemaal het prototype plattelandsstadje zoals ik het eerder omschreef. Bovenop de heuvel waartegen deze nederzetting is gebouwd rust namelijk een heuse universiteit, de vroegere Osaka University of Foreign Languages, die na een lange flirt met de Universiteit van Osaka uiteindelijk helemaal door haar opgeslokt is. Deze campus, hoewel vrij dood voor een universiteitscampus, brengt wel wat extra leven in de brouwerij. Het is de plek waar ik studeer, voetbal, feestjes heb, kortom, het is wel het epicentrum van mijn activiteiten. Toch maak ik ook gretig gebruik van de grenslanden van mijn universiteit en geniet ik regelmatig van een avondwandeling langs een betonnen rivier of een verlaten rijstveld. De luchtkwaliteit is uitstekend, het is er muisstil en ook nog eens echt donker in de avond, iets wat je van nog maar weinig bewoonde plekken in Japan kan zeggen helaas. Doe je de extra moeite om nog een klein stukje berg te beklimmen dan word je beloond met een werkelijk waar prachtig uitzicht over de hele stad Osaka, waar het van je linkerooghoek tot je rechterooghoek een groot lichtfeest is. Het zijn die momenten dat ik blij ben in dit godvergeten dorp te wonen.

Vaak klaag ik met mijn medestudenten over het gebrek aan dingen dat hier te doen is. De karaoke is op zijn minst 20 minuten lopen, de eettentjes eveneens en voor een goede clubsessie mag je eerst een uur treinen wil je überhaupt in de buurt komen van iets dat er op lijkt. Dit geklaag gebeurde vooral net een maand nadat we aankwamen hier en de nieuwigheid van alles er wel van af was. Toch valt het me op dat dit geklaag de afgelopen maanden steeds verder afgenomen is. Men lijkt zich soort van verbonden te voelen met deze plek, begint zich al te verzuchten over wanneer zij hun tweede thuis achter zich moeten laten. Ik ben niet per se heel erg sentimenteel, maar ik voel zeker iets vergelijkbaars. Ik had het eerder in Taiwan, toen ik ook niet op de meest centrale plek woonde. Ik was daar twee maanden geleden terug voor twee weken en ik realiseerde me toen weer hoe dierbaar die plek is, die voor buitenstaanders gewoon een simpele plaatsnaam op de kaart is waar zij zich vrijwillig niet zomaar heen zouden sturen.

Uiteindelijk is dit ook gewoon Japan en duurt het gewoon net een half uurtje langer dan de meeste plekken om bij de hotspots van de regio te komen. Gemak is alles in deze wereld, maar komt wel met een prijs. Lawaai, smog, dure appartementen, druk verkeer, noem het maar op. Ik voel me absoluut aangetrokken tot grote steden en ik ga proberen mijn plattelandslot van mij af te schudden voor het volgende buitenlandse avontuur, maar hier, hier in Japan, ben ik oprecht heel blij dat ik tot bergoord veroordeeld ben.


Thom van Dam was conceived in a small town called Ede, Netherlands, 22 years ago and has dreamed of bigger things ever since. As a student of Chinese Studies and Japanese Studies he had previously studied in Taiwan and is currently on exchange in Osaka, Japan, where he is researching obscure Chinese poetry written by Japanese politicians for no particular reason.
He also enjoys football, video games, world history and making sure that his website has more posts in a language that anyone barely reads or wants to read.
I met Thom during his exchange at National Chengchi University, Taiwan. I can safely say that his affinity for Asia is greater than mine. Thank you for sharing, Thom! – John.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s